Wijckloop 16 km Trailrun 2-10-2011

Wijckloop 16 km Trailrun 2-10-2011

redactie No Comment
Blog Leden Nieuws

Het is al 2 oktober, maar het beloofd vandaag alweer een zomerse stranddag te worden. Maar wij zijn in Wijk aan Zee om deel te nemen aan de Wijckloop http://www.wijckloop.nl/joomla/. Het parcours, uitgezet door oud Leersummer en enthousiast loper Bas de Bruin, heeft veel weg  van een Trailrun. Het 16 km lange parcours van de Wijckloop  gaat via het strand en de strandopgang van Heemskerk door het Kennemerduingebied terug naar Wijk aan Zee. De route is uniek en gaat over strand, door de duinen, onverharde paden, over heuvels en over de Kruisberg.
10.30 uur,  los en direct, met windje mee, het strand op voor de 1e 3 km’s. Er liggen dan al aardig wat zonaanbidders waar we tussendoor moeten laveren. Ik zoek, zoals de ene helft van de lopers, eerst de vloedlijn op, wat toch vaak zacht is en me meteen een paar natte schoenen oplevert. Dan, zoals de andere helft van de lopers, probeer ik het hogerop. Maar hier is het is weer erg mul. Tegen dat we de het strand verlaten voelen m’n benen dan ook alsof er lood in zit. Denise en Paul, die een 100 meter voor me uit liepen, zijn al over het duin en uit het zicht. Als ik ook eindelijk bovenop de duinovergang ben krijg ik even een stukje duinpad wat steviger is. De 10 km, die gelijk met ons is gestart, mag hier rechtsaf (verleidelijk hoor), wij moeten rechtdoor. Dan, na een paar honderd meter, begint het échte parcours. Vanaf hier gaat het heuvel op- en af. Stevige paden, mulle paden, door het bos en overopen stukken door de duinen. Waarbij ik ook nog een aantal keren oog in oog met Schotse Hooglanders kom te staan. Grote beesten hoor op die smalle paden. En moet je ze nou achterlangs passeren, of kunnen ze dan gaan schoppen! Of moet je er juist voor langs lopen, met het risico op die enorme horens gespietst te worden!Meestal heb ik geen keus en passeer de dame waar de ruimte het toelaat.Je ziet, afwisseling en avontuur genoeg onderweg. De route is gelukkig perfect uitgezet. Geen kans op verdwalen. Maar pas bij de eerste drinkpost weet ik dat ik er 7 km op heb zitten. Bijna halfweg en in ieder geval op de terugweg, waardoor ik nu af en toe ook een lekker verkoelend briesje voel. Al bij kilometer 10 alweer een drinkpost. Dat telt lekker snel af. Het loopt ook weer een beetje makkelijker. Ik heb zelfs oog voor het bordje Klagerspad wat ik kruis. En dat net op een moment dat ik even niets te klagen heb! Bij 13 km alweer de laatste drinkpost. Nog maar 3 km, eitje denk ik. Maar dan kennen we Bas nog niet. Verrassing. De laatste km’s gaan nog even lekker over mulle paadjes met steile klimmetjes. Na het eerste klimmetje zit een fotograaf. Ik pers er in de afdaling nog een lachje uit (denk ik). Hij zegt heel bemoedigend, je staat er lopend op hoor. Nou, ben benieuwd. De afgelopen weken flink wat kilometers gemaakt voor de Amsterdam marathon en dat voel ik nu goed. M’n benen zijn moe. Onder het geluid van de speeker bij de finish, die ik al sinds een paar kilometer hoor, ploeter ik me door het laatste stuk heen. Dan eindelijk de klinkers onder mijn schoenen, licht klimmetje omhoog, de bocht om, en dan over de verlossende mat en onder het finishdoek door. Ik ben er, de laatste van ons groepje. Petra en Denise staan er zelfs al met bloemen, net bij de prijsuitreiking gekregen voor hun 2e en 3e plaats bij de dames overall. Geweldig.

Het was zwaar, maar wel erg mooi. Dus volgend jaar komen we terug. En dan geen marathon voorbereiding, dus hopelijk een stuk sneller!