Les Foulées de Tihange (B)

Les Foulées de Tihange (B)

Jans No Comment
Blog Leden

Omdat ik het tijd vond maar weer eens een wedstrijd te gaan hardlopen besloot ik een paar dagen geleden dat ik mee wilde gaan doen aan de “Les Foulées de Tihange” vanuit het gelijknamige Tihange bij Huy (België). De wedstrijd is onderdeel van de Challenge Condruzien. Ik had deze wedstrijd via vele omzwervingen over het internet gevonden via het blog van “Bart van den Kieboom” en dacht na het lezen over zijn deelname in 2010 dat ik die “Peket” ook wel eens wilde proeven. Meteen maar via internet ingeschreven voor het luttele bedrag van €4,- waarvoor ik naast de gebruikelijke snuisterijen ook nog eens een “technisch” hardloopshirt zou krijgen. Het ging mij vooral om de uitdaging van het parcours, deze zou zeer pittig zijn hoorde ik de dag ervoor al in het Belgische (Waals Brabant) Orp-Jauche (Challenge du Brabant Wallon) waar Joyce haar kunsten ging vertonen op een jogging aldaar. Daar was het nog tegen de 25 graden geweest, in Tihange daarentegen was het vlak voor de start nog maar net 11 graden al voelde het niet zo fris aan.

Ik hoor jullie denken, Tihange? Waar ligt dat ? En bij een enkeling gaat misschien heel ver een lichtje branden. Een nucleair lichtje. Tihange kennen we natuurlijk van de kerncentrale aldaar met zijn 3 kernreactoren. Tihange valt onder gemeente Huy. En die kennen wij in Nederland vooral van de diverse wielerkoersen die daar weer voorbij trekken en de muur van Huy op moeten.

Pittig zou het dus worden. We waren ruim op tijd aangekomen dus had ik ook nog eens ruim de tijd om in te gaan lopen, iets wat de laatste jaren niet echt meer lukte vlak voor een wedstrijd. Op de meeste wedstrijden was Joyce eerst aan het rennen en mocht ik op Evy passen, als Joyce dan binnen was kon ik me naar de start haastten. Maar nu, eindelijk heerlijk ontspannen loslopen. Onderweg zag ik al een enkele helling waarbij een verkeersbord het percentage aangaf, 13%, en dat op een heuvel waar wij ook tegenop mochten gaan rennen. Oude tijden herleven voor mij gezien gelijksoortige lopen in het verleden in deze streken. En dan die vergezichten onderweg ………………. prachtig. En dat niet alleen. Al rennend passeerden we de mooiste Chateau`s waar we door de tuinen mochten passeren, een boerderij waarbij we dwars door de koeienstal renden, beekjes en waterloopjes waar we of via een plank of gewoon overheen moesten springen gevolgd door stevige beklimmingen en afdalingen met een hoogteverschil van bijna 100 meter. We keken bijna in de koeltorens van de kerncentrale. Veel, heel veel bos- en andere onverharde paden.

Dan het verloop van mijn wedstrijd. Ik begon iets te voorzichtig bleek achteraf. Ik nestelde mij voor de start ergens in het midden van de meer dan 400 lange-afstandlopers en de bijna 100 zes kilometerlopers. Een kleine misvatting, na meteen een korte afdaling renden we het eerste park nabij een Chateau in waar de paadjes niet meer dan 2 personen naast elkaar konden hebben. aanschuiven en met een lager tempo de eerste honderden meters afwerken dan maar. Heel even werd het breder na een redelijk verlopen 1e kilometer maar meteen rechtsaf het park uit werd het klimmen geblazen over een “trail” door het gras omhoog waar niet meer gedaan kon worden dan achterelkaar aan naar boven zwoegen. Natuurlijk kon je hier en daar wel wat mensen voorbij steken maar niet eerder dan op een betonweg kon ik mijn benen kwijt en hier en daar een te snel gestarte bijhalen. Op de image hieronder zie je het hoogte-profiel opgenomen door mijn “Polar Pro Team Edtion”, veel korte, steile klimmen en natuurlijk …………. wat omhoog gaat moet ook omlaag. Veel fikse afdalingen waarbij ik het bewust rustiger aandeed om mijn rug niet te veel te overbelasten. De Chateau`s en een enkele boerderij volgden elkaar in snel tempo op. Na bijna een uur kwam ik onder de poort van het laatste chateau door en kon nog sprinten richting finish. 59’40” eindtijd. Perfect, want ik had op een dikke 64 à 65 minuten gerekend.

Met een bevredigend gevoel richting het Gymnasium gebouw om daar even bij te komen met een kop koffie. Binnen, want het regende ondertussen behoorlijk. Wat een geluk gehad met het weer tijdens de race. Na de koffie een broodje braadworst en een Leffe Brune om deze dag compleet te maken. In de tombola wonnen we ook nog een mand vol met paaseitjes (chocola) waar onze Evy een maand mee vooruit kan en een heerlijk zachte knuffel. Ook zij een leuke dag 🙂

In de einduitslag die dezelfde middag al online stond sta ik als 92e vermeld (422 deelnemers). Bij de mannen veteranen 2 (50 jaar en ouder) werd ik slechts 21e. Een hoop werk aan de winkel om dat te verbeteren gedurende de rest van het jaar.

Een dikke proficiat voor de organisatie van dit evenement. Duidelijke kilometer-aanduidingen, verkeersveilig, gezelligheid op start en finish, een supersnelle uitslagen-verwerking en bovenal een moor shirt als herinnering (maar daar deden wij het niet voor). Maar het meeste indruk maakte toch de schitterende omloop. Jammer dat ik geen foto`s heb van onderweg. Ik heb me maar meteen ingeschreven voor de gehele Challenge Condruzien. Oh ja, die “Peket” ben ik met oogkleppen op voorbij gelopen (was te geconcentreerd denk ik?). Volgend jaar dan maar?

Volgende week, heb ik besloten loop ik weer een wedstrijd in die regio. Op 10 april liggen er 10,53 pittige kilometers op mij te wachten tijdens de “La Neupréenne”. Ook onderdeel van Challenge Condruzien.

Later meer ………………..