Hambacher Volks- und Strassenlauf

Hambacher Volks- und Strassenlauf

Jans No Comment
Blog Leden

Zaterdag 20 augustus 2011, Hambach-Niederzier

Na de op dat moment al erg warme ochtendtraining met de loopgroep van JustGoo waarin ik al een kilometer of 10+ achter de kiezen had vertrokken we lekker op tijd richting het Duits Hambach om net als in 2010 deel te nemen aan de “22e Hambacher Volks- und Straβenlauf” over 10 kilometer. Joyce had zich ingeschreven voor de “volkslauf” over 5 kilometer, evenals AV Ron Clarke clubmaatje Robert Willems. Deze laatste ging ditmaal op eigen gelegenheid vanwege het op tijd willen aanvaarden van de terugreis.

Bijna 2 uur van te voren waren wij al aanwezig en konden onze auto op een mooi schaduwrijk plekje kwijt vlakbij start en finish. Het was nog warmer geworden en benauwd, de hevige regenval en het onweer van afgelopen donderdag hadden de streek hier ook niet onaangeroerd gelaten. De zon warmde de natte weilanden en bos behoorlijk op zodat er een heiig mistje zichtbaar was over de landerijen en in het bos. Dat wordt werken vandaag tijdens de wedstrijd. Om 16:15 uur precies startte de 5 kilometerrace met in de voorste gelederen Robert Willems die zijn zinnen had gezet op een goede klassering en misschien wel winst in zijn leeftijdsklasse. Joyce denderde achterin mee en begon zoals we van haar gewoon zijn in een rustig tempo, heel verstandig met die hitte van om en nabij de 28 à 29 graden.

Robert kwam als 5e geklasseerde weer terug op de atletiekbaan na een zoals hij het zelf omschreef wel erg warme en daardoor erge omstandigheden. Robert verdween ook vrij snel weer richting Maastricht, weg uit de verzengende hitte van de atletiekbaan van het organiserende “DJK Löwe Hambach e.V.” Niet nadat hij mij nog snel veel succes had toegewenst tijdens mijn eerste meters, maar dat later. Robert finishte in een behoorlijke 18’55” en werd daarmee 1e in zijn klasse M45. Joyce liep zoals verwacht met haar krachten sparend een bekeken race en finishte ls 16e dame overall wat haar een heel mooie 3e plaats in haar leeftijdsklasse W45 opleverde. Een uitzonderlijk goede prestatie en meer dan anderhalve minuut sneller dan verleden jaar op het zelfde parcours. Dat smaakt naar meer zag je haar denken en bij de prijsuitreiking mocht zij naast de gebruikelijke Urkunde ook een prijs in natura in ontvangst nemen. Dat was al een 1e en een 3e ereplek voor de AV Ron Clarke equipe.

Ikzelf had nog net even 10 minuten de tijd om in te lopen en even langs toilet te gaan voor de start van de 10 kilometer. Jammer dat er zo weinig tijd zit tussen de wedstrijden van Joyce en mij, inlopen is er voor mij zelden bij omdat Evy (bijna 6 jaar) echt niet alleen achter gelaten kan worden omdat papa en mama zo nodig moeten gaan rennen. Zo lang en zoveel mogelijk in de schaduw blijvend was het wachten om naar de startstreep te gaan en daar het kanonschot aan te horen dat ons weg zou schieten. Het gaf een behoorlijke knal en op weg waren we. De eerste kilometer was na een korte afdaling verder licht dalend naar omlaag richting het bos. Om mij heen kijkend zag ik wie de directe concurrentie was en besloot in het groepje waarin ik terecht gekomen was de regie in eigen handen te nemen en de eerste kilometers het tempo te bepalen, kilometer 1 ging in 3’38” veel te vlot natuurlijk. En de groep volgde nog steeds netjes achter mij aan. Het parcours verdween het bos in waar het aangenamer leek maar door de hoge luchtvochtigheid behoorlijk drukkend was. Kilometer 2 in 4’05”, dat was al wat beter. Een directe tegenstander uit mijn leeftijdscategorie bij de mannen van 50 jaar en ouder was er al eerder van tussen gegaan. Dat tempo kon ik op dat moment niet volgen. Met 4 man achter mij aan bleef ik het tempo bepalen en we ronden kilometer 3 in 4’00” rond. En dat op een licht stijgend gedeelte, iets inhouden want anders verspeel ik al mijn krachten al voor ik de finish haal. Kilometer 4, licht dalend maar veel moeilijker te belopen bospad ging in 4’03”. De groep was nog geheel intact al hadden mijn medelopers het veel moeilijker dan ikzelf. Kilometer 5 in 4’05” nog steeds lichtjes dalend maar nu wel vol in de zon. Het leek wel of het boven de 30 graden was (achteraf zat ik er niet ver naast met een actuele temperatuur van 29C).

Als ik mijn hand over mijn hoofd haalde voelde ik het gewoon tintelen, voelde niet erg lekker aan. Gelukkig waren er voldoende drankposten (3) aanwezig onderweg al waar ik een beker water lekker ongegeneerd over mij heen kon storten als verfrissing, dorst had ik niet door de anderhalve liter water die ik wegwerkte op de reis hier naar toe en tijdens het wachten op mijn wedstrijd. De 6e kilometer ging weer in 4’05”, over regelmaat gesproken maar nu kwam het zwaarste gedeelte. Vol in de zon en de warmte met een stijgend parcours tot aan de finish. Mijn achtervolgers had ik al ergens achter mij gelaten zonder dat ik daar erg in had en voor mij zag ik op een meter of 300 de naaste concurrent bij de M50. In een bocht keek ik even achterom mijn achtervolgers te klokken en mijn voorsprong was al gegroeid tot een dikke 100 meter. Nu spaarzaam de volgende kilometers in en niet te veel met de krachten smijten, kilometer 7 ging desondanks of dankzij een lichte daling toch nog in een vlakke 4’00”. De zon brandde ondertussen verschrikkelijk op mijn bol en ik gebruikte de laatste drankpost dankbaar door 2 bekers water over mijn hoofd uit te gieten. Kilometer 8 ging in 4’13”, mijn voorsprong op mijn achterliggers werd een tikje groter en leek het nu of ik mijn achterstand op mijn voorgangers verkleinde? ja dus. Volhouden nu, kilometer 9 in weer een 4’13” op een licht stijgende weg. Het zwaarste stukje moest nog komen vanaf een kleine 300 meter voor de finish was eer een venijnige “kuitenbijter” waar als je niet oplette je in de bocht bijna stil komt te staan. Met een heel kort pasje en met de plaat van Technohead in mijn hoofd “I wanna be a hippie” (145 bpm) trippelde ik omhoog naar de finish waar ik iedereen en vooral mijzelf verbaasde met een 18e plek totaal in 40’56” en een welverdiende 2e plek mij de “ouwelullen” van 50 jaar en ouder.

Wat een wedstrijd verloop en hoe mooi vlak gelopen gezien het parcoursverloop van stijgen en dalen, niet zoveel als andere wedstrijden in de Rur-Eifel-cup maar een dikke 135 meter stijgen en dalen drukt toch het tempo, evenals het warme weer en de zwaar te belopen paden, nog vochtig en modderig van het noodweer van donderdag j.l. Nog mooier was mijn winst tenopzichte van mijn deelname hier in 2010, een dikke 3 1/2 minuut sneller, en er zit nog veel meer in merk ik al. Ik herstelde vrij vlot en na een paar welverdiende Bitburgers togen wij zeer tevreden huiswaarts.

AV Ron Clarke deed weer goede zaken met een 1e, 2e en 3e plek op de twee afstanden. Daar kun je mee thuis komen 🙂