Trail des Fantomes 21-08-2011

Trail des Fantomes 21-08-2011

redactie No Comment
Blog Leden

Je loopt 30 jaar én je bent inmiddels 60 geworden. Tijd voor een nieuwe uitdaging! Nou, die heb ik inmiddels gevonden. De Trail des Fantômes. http://www.sport-events.be/new/trail-des-fantomes Een klein verslagje van dit avontuur:
Om 10.00 uur gaan we van start vanaf het Place du Bronze in La Roche en Ardenne. De sfeer is ontspannen. Geen gedrang bij de start. In een lichte druil beginnen 245 lopers aan hun 25 km lange trail door de Ardennen. De 134 lopers van de 50 km zijn om 7.00 uur al van start gegaan. Die hebben er dus al drie uur op zitten. Vanaf het plein, via de brug over de Ourthe, naar het eerste kleine klimmetje als warming-up. Nu nog over het asfalt. Maar na plm 3 km geen asfalt meer, maar onverharde paden (trails). Meteen ook de eerste steile klim. Tot halverwege nog in een dribbeltje te nemen, maar in de 2e helft wordt het toch wandelen. Hoe dieper we in de bossen komen hoe zwaarder het parcours wordt. Het is inmiddels wel droog, maar de luchtvochtigheid is hoog en de temperatuur loopt ook al aardig op. Na 8 km even rust bij de 1e drinkpost. Ik heb wel 1 ½ liter water in mijn camelbak bij me, maar de bekers cola bij de drinkpost zijn ook zeer welkom. We worden goed verzorgd. Vanaf hier is het nog máár 7 km naar de oever van de Ourthe, vanwaar we de spannende oversteek moeten maken door de rivier naar de overkant.  Al gauw zie ik hem beneden mij al stromen, maar het duurt toch nog wel even voor ik er ben. Eerst moet er nog een flinke steile afdaling overwonnen worden. Veel lopers zie ik glijdend op hun billen naar beneden gaan. Dat trekt me niet echt aan. Ik probeer zigzaggend, naast de ‘glijbaan’, tussen de bomen af te dalen. De bomen als snelheidsbreker gebruikend. Eénmaal heelhuids beneden, met nog schone broek,  volgt er een 2km lang smal pad langs de Ourthe. Dit blijkt een soort schuin aflopende hindernis baan te zijn. Ik klim over omgevallen bomen (dat ze die niet even opgeruimd hebben!) en laveer tussen de gladde  boomwortels en de glibberige keien. Af en toe een tak grijpend om niet naar beneden te glijden. Dan, na nog een klein klimmetje, daal ik af naar 2e drinkpost.  Even rust en wat drinken. Hier krijg ik ook een koortje omgehangen, als bewijs dat ik dit punt gepasseerd ben. Dan loop ik voorzichtig over de glibberige keien naar de overkant. Hier is de rivier maar enkeldiep en stroomt zachtjes. Dus goed te doen. Het is zelfs heerlijk verfrissend. Ook meteen maar even het groen van m’n handen gespoeld en mijn gezicht opgefrist. Het is al aardig warm en het liefst zou ik even languit willen gaan liggen. Maar daar is nu geen tijd voor. Aan de overkant liggen nog 10 spannende km’s op me te wachten. Met druipende schoenen mag ik meteen weer lekker steil omhoog. Te steil om helemaal hardlopend te kunnen bedwingen. Dus maar weer even in de laagste versnelling. Voor en achter me hoor ik het geluid van soppende schoenen. Het meeste water is er trouwens alweer snel uitgelopen. Eenmaal boven blijk ik op een klein plateau aangekomen te zijn. Hier word ik getrakteerd op een schitterend uitzicht over de bossen en een heerlijk verkoelend briesje. En na een klim komt hier altijd weer snel een pittige afdaling. Wat hebben m’n benen het daar moeilijk mee. Bij de eerste afdaling kreeg ik al wat kramp in m’n bovenbenen. Gelukkig verdwijnt de kramp bij iedere klim weer bijna. Maar ik loop dus wel een beetje af te tellen, hopende dat ik de finish haal. Na de afdaling nog een stukje grasveld langs de Ourthe (met zonnende en zwemmende mensen) en daar is alweer de laatste drinkpost. Tevens het 20km punt. Hier blijkt Paul z’n Waterloo gevonden te hebben (nog te weinig omvang kunnen trainen na z’n blessure) en staat even bij te komen. Ik drink nog een beker water en hoop dat we dan samen verder kunnen! Helaas, gaat dat niet lukken. Ieder z’n eigen tempo is beter. Gelukkig nog maar 5 km, maar wat voor een. Het zwaarste stuk van de route blijkt later. Na de drinkpost ga ik, nog niets vermoedend, weer verder via een smal pad langs de Ourthe, met natuurlijk weer de nodige hindernissen. Dan wijst ons gele routepijltje ineens naar links! Ik kijk meteen tegen een bijna loodrechte wand aan. Moet ik hiér omhoog!  Jaa, want ik zie al overal ploeterende lopers tegen de helling aan hangen. Daar gaan we dan. Op handen en voeten, iedere wortel-tak-boomstam en ander uitsteeksels gebruikend om me aan op te hijsen, kruip ik toch nog aardig snel naar boven. Even kijk ik in de laatste meters naar beneden. Oef, kun je beter niet doen. Boven aangekomen even bijkomen en dan naar rechts, over een goed beloopbaar pad, voor de laatste km’s. Het duurt wel even voor de benen weer willen en de zon doet ook steeds beter z’n best. Maar dan hoor ik ineens het rumoer van de stad en zie ik het verlossende bordje 1 km. Hier draaien we het asfalt weer op, wat een verademing. Helaas, voor mijn arme bovenbenen, nog wel een héle steil aflopende laatste kilometer. Maar de finish lonkt. En op 500 meter staan Denise en Roberto me aan te moedigen. Dus blijven gaan. Met van kramp gillende bovenbenen loop ik onder de finishboog door. En daar krijg ik mijn welverdiende Finishers T-shirt. Net niet binnen de 4 uur. Maar met 4.02.50 uur ben ik ook dik tevreden. Een mooie loop, maar wel zwaarder dan een bergmarathon. Even later komt Paul ook binnen, moe maar voldaan. Achter de finish lopen we nog even de Ourthe in, als afscheid en om de modder van de laatste klim er af te spoelen. Allemaal de streep gehaald en allemaal een super leuk weekend gehad.Volgend jaar weer, zeker weten.
Al met al: De sfeer was goed, de loop was mooi en de organisatie was TOP.
Vrijwilligers, ook heel erg bedankt.

Uitslagen:
Roberto 2.30.47 uur – 2e M40- 20e overall
Denise 3.18.39 uur – 7e V21 – 117e overal
Els 4.02.50 uur – 3e V50 – 177e overall
Paul 4.27.16 uur – 28e M50 – 189e overall

Van de 245 deelnemers haalden hélaas 36 de finish niet. Dat zegt dus wel wat over het parcours. Klik op de link en beoordeel het zelf. http://www.youtube.com/watch?v=QLm09KncNj4&feature=player_embedded