19e Rurtallauf Duren

19e Rurtallauf Duren

Jans No Comment
Blog Leden

Na mijn eindelijke duik onder de 40 minuten op de 10 kilometer van verleden week was het weer tijd terug te treden in de realiteit en een wedstrijd uit te pikken waar het weer gaat om lopen op eindklassering i.p.v. tijd. Het werd de 10 kilometer tijdens de 19e editie van de Rurtallauf in het Duitse Düren. Een heel tropische editie met een hoge luchtvochtigheid en een temperatuur tegen de 30 graden tijdens de start om 16:30 uur. In 2010 had ik deze wedstrijd ook al eens gelopen en toen op het niet echt snelle parcours een bijna 44 minuten gescoord, toen ook in (top)vorm voor dat moment. Het parcours loopt, zoals de naam van de wedstrijd al doet vermoeden door het Roer-dal, door een park over onverharde soms glibberige wegen en paden, door gras tot aan de enkels en langs de Roer waar de modder en plassen op het jaagpad als souvenirs van de afgelopen regenachtige dagen voor veel slalom werk zouden zorgen. Eigenlijk zouden wij met een volledige av Ron Clarke (afdeling Zuid Limburg) deelnemen maar Joyce haakte af vanwege trainersverplichtingen deze morgen en Robert Willems deed er eveneens verstandig aan niet te starten in deze hitte vanwege zijn marathon voorbereidingen. De eer hoog houden was nu aan de bijna 6 jarige Evy en mijzelf.

Een tijd geleden alweer was het dat Joyce haar loopschoenen vergeten was in te pakken en zij een 14 kilometer op zaalschoenen moest volbrengen en ik haar wel erg dom vond die dag. Vandaag was het mijn beurt om mijn schoenen te vergeten waarop ik mijn wedstrijden pleeg te lopen, Brooks Adrenaline. Dom, ik weet het, heel dom. Gelukkig had ik de schoenen die ik altijd naar en van wedstrijden aan doe aan de voeten. De Saucony Type A3, uit een eerder sponsor pakket maar waarvoor ik eigenlijk een paar kilo`tjes te zwaar ben. Het is niet anders dan deze te gebruiken voor de wedstrijd. Ondanks dat ik weet dat er van grip op de paden door het park en de grasstroken geen sprake is. Laat staan de demping met mijn dikke 85 kilogram, waar weinig van overblijft. Van die demping dan.

Evy

Evy startte op de zogenaamde Bambinilauf van 400 meter voor de jeugd tot 8 jaar. Zoals altijd verbergt zij zich voor de start op de 2e of 3e startrij met de vingers in de oren vanwege de harde knal van het startpistool maar daarna is het gaan. Zoals altijd en zoals alle kinderen doen gaat het vlotjes in het begin en vooral dat in de buitenbanen van de atletiekbaan. De binnenbaan blijft nagenoeg leeg bij de kleintjes. Evy begint na de eerste bocht aan een inhaalrace die zelfs mij versteld deed staan. Aan de overzijde van de baan zie ik haar met lange passen vlotjes opschuiven naar de voorste regionen van het deelnemersveld om in de laatste bocht weer eventjes stil te vallen. “Ik wilde bij het meisje met dat mooie zwarte shirt rennen” zei ze vrolijk na afloop. Op het laatste rechte eind naar de finish zette ze toch nog even aan om aan de aanmoedigen langs de kant tegemoet te komen en hijgend stond ze even later te glunderen met haar herinneringsmedaille om de nek. Die inspanning op het laatste rechte eind leverde haar een mooie 3e plek bij de meisjes op in een tijd van 1’44”. Tijdens de prijsuitreiking kan de Duitse “spreekstalmeester” zijn verbazing weer uit gaan spreken over wie of wat die av Ron Clarke voor een vereniging is.

Hauptlauf

Dan de 10 kilometer “Hauptlauf”. Zoals in de aanhef al vermeld was het zeer warm, eigenlijk een beetje te warm. Het aan de atletiekbaan naastgelegen zwembad was propvol met joelende en plezier makende kinderen en volwassenen die ons hardlopers en loopsters openlijk voor zot verklaarden dat we in deze tropische omstandigheden 10 kilometer gingen uitsloven. Na het startschot tijdens de eerste anderhalve ronde over de atletiekbaan begon ik iets te voortvarend omdat ik in een lekker groepje wilde terechtkomen, niet om er een boemelrace van te maken maar om in een gedegen tempo de wedstrijd af te leggen. Helaas, na een eerste kilometer in 3’41” vond ik het eigenlijk al te snel gaan onder deze omstandigheden en liep ik “te zwemmen” tussen 2 groepjes in. Ik besloot aan een denkbeeldig elastiek de groep voor mij vast te houden omdat ik bang was af te dwarrelen naar de groep achter mij en aan het eind enkele plaatsen te verliezen. Een goede keus bleek achteraf. Kilometer 2 ging al iets rustiger in 3’53” en kilometer 3 ronde ik in 3’59”. Het was af en toe glibberen maar over de grasstroken ging het stukken beter omdat deze droog waren en ik er best goed uit de voeten kon. Vanaf kilometer 2 liep ik al constant in de zijkant van de paden en maakte af en toe een paar metertjes meer om toch maar goed grip te houden.

Kilometer 4 in 4’06”, het ritme was goed te doen in de hitte en de groep achter mij liep op een kleine 30 seconden en kwam niet dichterbij en voor mij bleef de afstand ook steken op zo`n 100 à 150 meter. Ik was wel gelukkig met deze plek in het veld omdat, en het tempo zelf te bepalen was en ik zicht had voor mij en het elastiekje niet langer liet worden. Kilometer 5 in 4’09” en we draaiden de atletiekbaan weer op richting de enige verfrissingspost tijdens de wedstrijd. Dorst had ik niet, ik had op de heenreis al een liter water opgedronken en voorafgaand aan de wedstrijd nog een flesje leeg geslorpt, toch maar 2 bekers water gepakt en een over mij heen gegoten en van de ander toch maar een paar slokjes van genomen, voor de zekerheid en de rest in mijn nek uitgegoten. Heerlijk fris maar snel verdampt met die felle zon van achteren. Kilometer 6 in 4’06” en door het gras richting kilometer 7 in 4’08”. Jeetje wat een regelmaat, ik liep iets uit op de achtervolgers maar kwam niet echt bij de voorgangers alhoewel er daar een enkeling ook aan een touwtje bungelde en het contact met de groep verloor. Een mooi richtpunt.

Richting kilometer 8 in 4’03” langzaam inlopen op de afvallers voor mij ……. autsj ….. een doorn door de zool aan mijn linkervoet. Stilstaan eruit halen en weer doorgaan. Geen last van de rest van de kilometers. Voor mij haalde ik langzaam in en achter mij was de achterstand groot genoeg om mij niet meer druk te maken. Ik hield na de doorn in mijn voet het tempo wat lager want bij het even stilstaan stroomde het zweet door mijn toch al dunne haar in de ogen. kilometer 9 ging in 4’16” Geen probleem en de speaker op de atletiekbaan was in de verte al te horen. Waar bleef kilometer 10 nu? Klopt de afstand niet helemaal? Ach wat geeft het, volgens mijn Garmin ronde ik kilometer 10 in 4’23” en liep ik snel in op enkel voorgangers. Had ik die laatste kilometer maar weer doorgetrokken, nu bleven enkele lopers voor mij net buiten schot en finishte ik in 41’48” een tel te kort om een afvaller van de groep voor mij nog te pakken.

Alweer 2e

Heel tevreden wandelde ik richting het waterpunt om mijn dorst een beetje te lessen en af te koelen met een beker water over mij heen. Daar hoorde ik van andere deelnemers met een GPS om de pols dat de afstand inderdaad en vermoedelijk een dikke 200 meter langer was. Mijn apparaat gaf een afstand aan van 10.250 meter wat mijn eindtijd in een nog beter daglicht stelde. Totaal werd ik 19e vandaag en weer, ja alweer 2e in de klasse 50 jaar en ouder. Leuk voor de statistieken maar het mag nu eigenlijk op dit soort wedstrijden ook wel eens een 1e plaats gaan worden alhoewel de nummer 1 in mijn klasse een dikke 2 minuten voor mij finishte en geheel kapot op de grond lag. En nee, dat heb ik er op zo’n dag als vandaag niet voor over. Van de week wil ik weer rustig kunnen trainen en volgende week misschien weer een wedstrijdje lopen. Helaas wordt dat niet het clubkampioenschap op de weg in Nieuwegein. Trainersverplichtingen zaterdagmorgen beletten me dat deze keer. Einde van de training en begin wedstrijd is niet te halen of ik moet vanuit Zuid-Limburg met straaljager ………………………… Nee 🙂