La Gileppe Trophy

Start van de Gileppe Trophy

La Gileppe Trophy

Jans No Comment
Blog Leden

De laatste tijd zoeken we meer en meer de hardloopwedstrijden van de Challenge L`Avenir op, een serie welke gelopen wordt in de Ardennenstreek onder Luik. Pittige parcoursen vooral waar steile beklimmingen “opgeschmuckt” worden met meestal bijna onbegaanbare bospaden die vooral, zoals vandaag bestaan uit heerlijk zuigende modder waar je soms tot je enkels in wegzakte.

In de afgelopen week hadden mede av Ron Clarke atleet Robert Willems en ikzelf elkaar gek gemaakt voor de La Gileppe Trophy, een weekend evenement wat begon met de hardloopwedstrijd op vrijdagavond en de rest van het weekend toebehoorde aan de tri-atleten. Het klinkt weer allemaal heel exotisch maar Gileppe of beter nog, het Lac de la Gileppe ligt op ongeveer een uur autorijden vanaf Maastricht. Aangekomen op de parkeerplaats bij de stuwdam waar start en finish gesitueerd liggen bleek al snel dat het een heel pittige gaat worden. De start lag namelijk een kleine 70 meter lager dan waar we de auto konden parkeren. Om het startnummer af te halen moesten we eerst dus die wandeling naar beneden maken en omdat we besloten de sporttas in de auto te laten betekende dat we straks weer omhoog mochten. Het bleek een goede parcoursverkenning. De klim had geen geheimen meer voor ons. Vanaf de parkeerplaats besloten we alvast het parcours verder te verkennen na de klim. Een goed gedacht want zo kwamen we er achter dat het geen gemakkelijke omloop werd vandaag.

Start van de Gileppe Trophy

Start van de Gileppe Trophy

Bij de start had ik me laten verleiden om op de 2e startrij te gaan staan in het wel heel brede startvak. Weggefloten, geen startschot deze keer stoof ik in het deelnemersveld de brede weg over de dam af richting de heuvels en het bos. Nog voor de 1e kilometer was het al raak, een bospad steil omhoog met modder, heel veel modder, takken en uitstekend gesteente. De 1e kilometer in 4’04”, dat viel nog mee en eigenlijk te vlot gestart maar zal spoedig afgestraft worden als ik niet wat inhield. Al glijdend over de modder ging de klim verder door het bos. kilometer 2 in 4’30”. Af en toe leek het de processie van Echternach wel, 2 stappen vooruit, eentje achteruit. Zelfs op het relatief vlakke gedeelte richting kilometer drie ging in nog maar slechts 4’29”. En daar was opeens Robert Willems, aan de wandel vanwege de wel heel slechte ondergond en daardoor behoedzaam om geen blessure op te lopen zo vlak voor de bergloop Monte Sophia die hij binnenkort wil bedwingen. Ik hijgde als grap dat hij wel met mij mee mocht en toen hij dat deed was het een soort van “ongesproken afspraak” dat hij mij verder begeleidde in mijn jacht op medelopers voor mij, waaronder enkele directe concurrenten. Kilometer 4 in 4’02” over een nu glooiend parcours, de vaart zit er goed in en we beginnen hier en daar een loper in te halen. Kilometer 5 in 4’07”, nu weer een klim en daarvandaan een afdaling richting de dam voor de doorkomst van 6 kilometer, 4’13” dat viel tegen, ik had het gevoel dat we vlotter gingen, even inhouden nu want de klim van 68 meter in slechts 600 meter kwam er aan. het beginstuk was vrij stijl en nam me al snel de adem weg. Rustig in eigen pas omhoog, Robert Willems liep alweer een kleine 10 meter voor mij. Als dat maar goed gaat met mij. De concurrentie die we eerder een paar meter losliepen was in de eerste meters van de klim alweer in mijn rug komen lopen.

Een sterke klimmer bleek het toen hij mij voorbij stiefelde en zomaar 20 meter pakte in de beklimming. Eenmaal boven liep hij nog wat meters weg richting Robert, hier moest ik even passen en op adem komen. Geen paniek. Voor kilometer 7, in 4’55” was ik alweer bij en met een korte versnelling daarna ook weer bij maatje Robert. Helemaal hersteld begon ik achter Robert aan de volgende klim door weer een glad en glibberig bos, niet zo erg als in het begin van de race maar hier was het nog steeds oppassen. Kilometer 8 in 4’33”, niet slecht gezien het parcours. Net voor een scherpe bocht stapte Robert opzij om achter mij aan af te dalen. De reden was dat Robert niet veel zicht meer had omdat zijn bril bewasemde door de luchtvochtigheid in het bos. De afdaling kon niet op snelheid omdat er niet veel meer ruimte was dan een een geul waar normaal overtollig regenwater naar beneden stroomde. Net voordat we het asfalt opdraaiden voor het laatste gedeelte richting finish had ik een groep lopers voor mij bijgehaald. Nu was het op een klim na alleen maar lichtdalend richting finish. Ik kon hier lekker profiteren van mijn langere pas, waar ik in beklimmingen nooit mee uit de voeten kan. Mijn Garmin mat zelfs waarden van over de 23 kilometer per uur over sommige stukken, de concurrentie was los en ook Robert zag ik niet in mijn ooghoeken. De beklimming probeerde ik in een kleinere pas te volbrengen wat wel betekende dat de rest weer kon aansluiten. Boven op de dam nog een kleine 300 meter bijna vlak en een behulpzame Robert waarschuwde mij voor de aanstormende  concurrentie. In een vernietigende eindsprint, bleef ik het groepje met gemak voor. Waar haalde ik het vandaan?? De laatste kilometer was de snelste in 3’57”.

Resultaat, 41e totaal in 40’07” (Garmin 305 geeft 9.36 km aan) en een nette 4e plaats bij de mannen 50+. Terug naar de auto moesten we de 600 meter lange klim weer maken, ditmaal weer rennend en gek genoeg klokten we nu een snellere tijd dan tijdens de wedstrijd. Nog heel veel over dus. Als ik genoeg hersteld ben staat er zaterdag 13 augustus een 14 kilometer op het programma in het Duitse Unterbruch. Daarover later meer.