Enorm in Form in Steckenborn (2)

Enorm in Form in Steckenborn (2)

Jans No Comment
Blog Leden

Steckenborn (D) “Enorm in Form”

Na onze goed verlopen wedstrijd in Fraiture (B) van verleden week begonnen we, Robert Willems en ik al plannen te maken voor de wedstrijd in het in de Eifel gelegen plaatsje Steckenborn. Een probleempje voor mij was het feit dat ik dezelfde ochtend nog een training mocht geven aan mijn JustGoo groep. Deze kon ik niet afzeggen en ook niet afraffelen. In vroeger dagen liep ik in voorbereidingen op de marathon ook gedurende 3 maanden enkele dagen per week een dubbele training af te werken. Dus waarom deze dag niet? Op de ochtend training liep ikzelf 12,65 kilometer in een rustig tempo. Hier mocht ik geen last van hebben tijdens de wedstrijd.

Tegen 15:00 uur stond ik bij Robert Willems voor de deur om gezamenlijk naar Steckenborn af te reizen. Een ritje vanaf Maastricht van slechts 5 kwartier, met zo’n 24 à 25 graden en een stralend zonnetje best lekker warm weer, dus de airco in de auto aan. Tijdens de autorit kon Robert mij al van alles vertellen over het mooie parcours. Mooi maar vanaf ongeveer halverwege best zwaar en selectief. In de eerste kilometers daalde het parcours van 448 meter naar 339 meter hoogte. En zoals vaker gememoreerd; “wat omlaag gaat moet ook weer omhoog”. Hetzelfde hoogteverschil moet ook weer overwonnen worden en dat gebeurd volgens Robert tussen de 6 à 6,5 kilometer tot aan de finish. Veel stijgen en af en toe dalen om wat bij te kunnen komen.

Op tijd maar toch inventief een parkeerplek moeten veroveren kwamen we op deze wel erg mooie zomerdag aan op het plaatselijke sportpark. Startnummers afgehaald en besloten de eerste kilometer afdaling na de start wandelend te gaan bekijken om een indruk te krijgen wat ons in de laatste kilometer te wachten staat. Klimmen dus. Ik had na het verhaal van Robert al een beetje in mijn hoofd hoe ik de race in wilde delen. Gewoon gaan maar wel rustig aan en zien waar het schip strand leek mij maar het beste gezien de dikke 12,5 kilometer van deze ochtend. Even de start van de 5 kilometer bekeken en enkele bekenden aangemoedigd waaronder de Rur-Eifel-Cup huisfotograaf Peter Borsdorf. Het inlopen ging best soepel, en het rekken en strekken en de steigerungen deden mij het gevoel geven dat het best goed zat na de training van vanochtend.

Voor de start nog even Robert aangemoedigd en een goede race egwenst en toen de meute zich aansloot richting startlijn stond ik op ongeveer de 6e startrij. Mooi plekje.

De eerste kilometer was het echt inhouden en kijken naar de mensen waar ik normaal gesproken bij in de buurt of achter finish. Allemaal achter mij aan? Geen tijd meer om te zoeken en doorlopen, na de afdaling van iets meer dan een kilometer in 3’38” een klimmetje, een kuitenbijter waarbij ik toch mijn tempo aardig kon vasthouden. Door het dorpje Hechelscheid worden we zowaar verwelkomd door de plaatselijke harmonie o.i.d. De muziek alsmede de verfrissingspost met water zorgden voor een welkome opkikker zo voor in de wedstrijd. Van kilometer 2 naar 3 is het weer verder dalen, de paden worden wat ruwer maar het uitzicht is geweldig. Op de flanken van wat volgens mij de Kirschberg moet zijn zie je beneden de kleine driehoekige zeilen van de bootjes op de Rursee, met het zonnetje er op helemaal een uitzicht dat je doet vermoeden dat je ergens in een mediterrane omgeving aan het rennen bent. Ergens tussen 3 en 3,5 kilometer is het weer klimmen geblazen richting de 5 kilometer. Vanaf dat punt kom ik alleen te lopen door de 2 lopers achter mij af te schudden, achter mij zie ik wat rood en donkerblauwe shirts van mijn achtervolgers en voor mij een enkele loper die net als ik zwoegend omhoog gaat. Van 5 naar 6 kilometer weer, een op een klein stukje stijging na een bijna volle afdaling in 3’47” Ingehouden gelopen deze kilometer want vanaf nu gaat het beginnen volgens Robert`s relaas.

Naar kilometer 7 gaat het weer omhoog, met korte passen weer in een lekker tempo loop ik deze kilometer in 5 minuten rond, niet slecht en mijn benen voelen weer ouderwets sterk aan. Na kilometerpunt 7 is het weer genieten van het prachtige uitzicht over de Rursee. Het zonnetje schijnt nog steeds uitbundig en de bewegingen van de scheepjes op het water kan ik nu wat beter observeren. Niet wegdromen nu maar het tempo weer oppakken want we komen weer door Hechelscheid met zijn muzikale aanmoedigingen. Ondertussen waren meerdere bewoners uit hun huizen gekomen om de vele zwoegers aan te komen moedigen. Samen met wat flarden van de muziek en een laatste beker water over mijn gloeiende hoofd en bovenlichaam begon ik aan de laatste afdaling voorafgaand aan de laatste klim. Een kilometer in 4’16” waarvan de helft al stijgend. Het bloed klopt in mijn hoofd en deze lijkt wel te ontploffen. Ik loop zelfs op mijn voorganger in. 10 kilometer in 42’52” en nog 800 meter klimmen voor de boeg. Zo soepel mogelijke met korte passen lijk ik wel omhoog te dansen. Ik kan zelfs de tekst op het shirt van mijn voorganger lezen nu. Volhouden, inhalen zal niet gaan de laatste 200 meter maar mijn einde is prima. Heb veel en genoeg over om soepel voor fotograaf Peter Borsdorf langs te schieten zodat hij mij eens wat frisser op een foto kan zetten. Moe, dorstig maar zeer voldaan finish ik in 47’05” op een 18e plek totaal en 2e in mijn “oudelullen” klasse M50. Tevredenheid alom bij mij.

Robert Willems finishte 5 plaatsen voor mij op de 13e plaats in 45’15” Met dit verschil in finishtijd zijn de oude waarden tussen ons ook weer een beetje naar proportie gezet. Robert werd met zijn eindtijd 1e in de klasse M45. Gefeliciteerd. Heerlijk nagenietend in het zonnetje op een bankje met een stuk slagroom”Törte” en een drankje wachten we op de prijsuitreikingen. Nog wat nagebabbeld met andere lopers vanuit het Nederlandse (Limburg) die wekelijks de wedstrijden in de Rur-Eifel-Cup afstruinen genietend en goed presterend hun kilometers maken.

Ik heb me alweer ingeschreven voor een volgende wedstrijd in het Duitse Rur Eifel circuit. Ditmaal de Vennlauf in Mützenich waar ik “slechts” de 5 kilometer loop. Joyce wil graag de 10 kilometer daar volbrengen en samen dezelfde afstand en starttijd gaat niet (deze keer mag ik Evy vermaken als haar mama aan het rennen is). Evy (5 jaar) loopt daar weer na lange tijd een Bambinilauf. Veel Ron Clarke geweld volgende week.