10e Allgau Panorama Marathon, Terug naar de Bergen en Genieten…. en Afzien

10e Allgau Panorama Marathon, Terug naar de Bergen en Genieten…. en Afzien

redactie No Comment
Blog Leden

Verslag van Ruud Verhoef.

In 2013 ging ik al eens van start in de Allgaü Panorama Ultra Trail, een bergloop van 69kms en bijna 3000 hoogtemeters in het Zuid Duitse Sonthofen, niet ver van de grens met Oostenrijk. De ultra loopt zelfs gedeeltelijk door Oostenrijk.
Helaas moest ik toen na ruim 50kms de strijd staken net na de passage van de bekende skispringarena, de Erdinger Arena, in het plaatsje Oberstdorf.
Dat vroeg natuurlijk om een revanche, en die moest dit jaar gaan gebeuren. Maar na een voorspoedige “Wahnsinnige” voorbereiding in de eerste paar maanden dit jaar, verliep het vervolg van 2016 bepaald niet vlekkeloos en werd ik gehinderd door allerlei min of meer kleine kwetsuurtjes.
Pas in de loop van juli kon ik enigszins weer de gebruikelijke trainingsomvang uitvoeren, maar toen was wel al duidelijk dat deelnemen aan deze loodzware ultraloop niet verstandig zou zijn.
Het alternatief was de marathon-afstand, nog altijd ook met 1500 hoogtemeters een flinke uitdaging.
2016-08-allgau-3-1En dus vertrok ik samen met mijn lieve vrouwtje voor een lekkere week tussenuit naar Bayern. Eerst verbleven we 5 dagen in het leuke en gezellige Oberstdorf, waar we echter helaas niet getrakteerd werden op mooi weer en kregen we te maken met een aantal regenachtige dagen en veel bewolking en dus mist hoger in de bergen, waardoor we iets minder aan mooie wandelingen op hoogte toekwamen dan eigenlijk bedoeld was en goed was geweest voor de gewenning.
Geleidelijk probeerde ik mij ook op “hoogte” nog verder voor te bereiden op de loop, door eerst wat trainingen vanuit Oberstdorf in het dal (+800mtr) te lopen, en daarna hoger in de bergen (+1600mtr) te lopen en daarmee ook nog iets te wennen aan het berglopen, want een klim in de Alpen is toch nog wel iets heel anders dan de Amerongse Berg op en af draven.
Op een zonovergoten zaterdag, de dag voor de loop, verhuisden we van Oberstdorf naar het 15km verderop gelegen Sonthofen, maar niet voordat we toch nog even een paar uur hadden doorgebracht op de Nebelhorn op bijna 2000mtr hoogte om te genieten van de prachtige vergezichten toen het eindelijk wel mooi en warm weer was. Dat is gebruikelijk als de APUT/APM gehouden wordt. Dit jaar was de 10e editie, en elke keer was het prachtig mooi en warm weer.
Op zaterdagmiddag ook mijn startnummer opgehaald en deelgenomen aan de Nuddlepartie.
Zondagochtend om 8:00 uur was de start van de marathon bij de Outlet. Slecht geslapen (koppijn) als gevolg waarschijnlijk toch van overvloedige blootstelling aan de felle zon de voorafgaande dag, en slecht ontbeten, misschien dat de spanning toch ook voor mij op een dag als deze hoger is, ondanks dat ik voor mijn 89e mara/ultra van start ging.
Toch voelde ik mij fit en fris bij de start. Heet was het zo vroeg ook nog niet echt dankzij een verfrissend briesje.
Het bleef redelijk koel gedurende de eerste twee kms, maar die verliepen na de start het dorp uit dan ook nog relatief vlak langs het riviertje en het meer, maar daarna boog de route zich af en werd het klimmen.
Eerst nog geleidelijk, maar daarna toch serieus. Binnen een km was ik doorweekt van het zweet, dat is wat klimmen met je doet….
De route was ook sterk afwisselend. Stukjes asfaltweg voor het “gemak”, gedeelten dwars door weilanden, stukjes onverharde bospaden soms breed, maar vooral ook smal, zonder, maar ook met uitstekende boomwortels, met stenen en keien, gedeelten door plassen en modder (en/of koeienvlaaien) stukjes grindweg. Soms heel steil, soms minder steil en zelfs soms vlak of iets omlaaglopend om weer even op adem te kunnen komen en een sukkeldrafje te lopen. 2016-08-allgau-3
En overal op de berg hoorde je koeienbellen en kon je ze zien. Je trof zelfs koeien aan óp de route, en soms kon je er niet eens langs. Een keer stond ik zelf bijna vast tussen 2 koeien in; dan zijn ze best groot en lomp, hoewel verder ongevaarlijk en vooral sloom.
Na 13km kwam er een eind aan deze meest indrukwekkende klim van de loop, toen we op de Weiherkopf het hoogste punt 1663 mtr) van de marathon bereikten en er reeds 900 hoogtemeters (van de totaal 1500 in de hele marathon).
Inmiddels was ik ook al ruim 2 uur onderweg en was het me eigenlijk best meegevallen tot dan toe. Ik had me hier een korte pauze voorgenomen om te genieten van de uitzichten en wat fotomomentjes. Wandelaars waren zo vriendelijk om mij ook op de foto vast te leggen op de Weiherkopf.
Makkelijker werd het vervolgens echter niet. Een vrij steile afdaling over een grindpad volgde. Wat een klappen geeft dat op de enkels en op de quadraceps.
Na bijna 19km bereikten we Grasgehren, waar een grote verzorgingspost was ingericht en waar ook de tijdcontrolle plaats vond. Iedereen die hier na 3:15 uur lopen arriveerde werd uit de loop genomen (cut-off), maar ik was daar na ongeveer 2:47 uur. Dat is overigens ongeveer negen minuten langzamer dan mijn tussentijd in de ultra drie jaar geleden….2016-08-allgau

 

2016-08-allgau-6

 

Tot pakweg 25km bleven we op een hoogte van zo’n 1400-1300mtr lopen met mooie afwisselingen van uitzichten en ondergrond en een continu afwisseling van klimmen en dalen. Halverwege moest ik echter wel een keer uit de broek langs een singletrack op een berghelling voor een “grote boodschap”.
Na zo’n 25km volgde een pakweg 5km lange afdaling over een haarspeld-asfaltweg door her “-“tal. Dat ging hard en redelijk voorspoedig en ook vrij beschut tegen de zon, terwijl de temperatuur al de 30 graden benaderde.
2016-08-allgau-5Eenmaal beneden volgde er vrij snel toch weer een laatste klim, ook gelijk weer vrij steil, dwars door een weiland in de verstrengelende hitte, en door het bos op de berghelling. Pfft, dat hakte erin, hoewel het maar een 100tal hoogtemeters waren…..
Gelukkig stond er ook een bankje, kon ik even gaan zitten uitputten en van de uitzichten genieten, en een waterbak bij een boedererij vlak daarvoor om even op te frissen.
De laatste 10kms waren eigenlijk de makkelijkste van de marathon, nagenoeg vlak langs het riviertje de Iller in het dal naar de finish, maar toch in de brandende zon en van verschuilen was geen sprake.
Maar makkelijk liep het zeker niet, na inmiddels al 33km en nagenoeg alle 1500 hoogtemeters en laagtemeters. Mijn energievoorraad was leeg en ook kreeg ik nu last van darmkrampen en moest een paar keer in de bosjes uit de broek en een eigen vlaai achterlaten, en moest daarbij ook nog oppassen voor kramp in de kuiten.
Daar waar ik nog even had gedacht misschien binnen 6 uur te kunnen finishen, liet ik die gedachte nu maar los en probeerde zo comfortabel mogelijk de marathon uit te lopen.
Uiteindelijk bereikte ik de finish bij de Wonnemar in Sonthofen na 6:07:49, nam de handdruk en felicitatie van race-organisator Axel Reusch in ontvangst en vervolgens ook de medaille ? en een heerlijke alcoholvrije witbier. Even verderop legde ik mijn voeten in een koud bergstroompje ter afkoeling en kon ik even lekker bijkomen met een 2e biertje.

2016-08-allgau-7
Geflikt! Het ging niet vanzelf, maar dat had ik eigenlijk ook niet verwacht met mijn gebrekkige voorbereiding en als platlander, maar gelukkig wel blessurevrij.

En wat was het mooi, zwaar, maar ozo mooi. Zo mooi om na jaren weer terug te zijn in de bergen; het was genieten!